johan van der Dong 06-04-2009 09:50:09
projecten

.Af en toe schieten mij allerlei projecten door het hoofd. Het zijn er er teveel om op te noemen bovendien wil ik mijn kruid niet verschieten. De hotline van God heeft inmiddels zón 50000 bezoekers gehad. Het is allemaal heel gigantisch. Het neemt wel wat af en er wordt nu om de paar minuten gebeld. af en toe rinkelt ieee er ook weer lustig op los. Godsdienst bestaat voor een groot gedeelte uit cultuur en de nodige dogma´s waar bepaalde mensen structuur aan proberen te ontlenen. Dat noemen ze dan de zekerheid van hun bestaan. het woordje geloof betekent aannemen, dus niet zeker weten. Door de dogma´s van de kerk en de samenleving kan iets in een absolute waarheid veranderen. voor dat soort mensen is het vaak een hele schok als je in een discussie verteld dat het historisch allemaal niet in elkaar zit. Dat het christendom voor een groot gedeelte gebasseerd is op gebruiken en verhalen die van andere godsdiensten zijn overgenomen. Godsdienst is als rivieren die uitkomen in dezelfde zee. En toch, al weet ik dit allemaal blijf ik me toch christen noemen. Op de een of andere manier hoort toch bij me. Eigenlijk best wel vreemd 




05-05-2009 13:24:07
Om iedereen even op de hoogte stellen van de plannen die een aantal mensen rondom mij aan het ontwikkelen zijn, zet ik hierbij een klein verslag over mijn creatieve verleden online
Ik schrik van mezelf als ik zie hoeveel plannen ik jaarlijks heb en opschrijf. Het zijn nogal wat projecten. Ooit heb ik het project
voetstappen in vrijheid bedacht. Over alle voetstappen die wij in West-Europa in betrekkelijke vrijheid en vrede hebben kunnen zetten. Vandaag natuurlijk heel actueel Het plan werd uitgevoerd in Overloon, een Oorlog en verzetsmuseum in Brabant. Daar ontstond ook het plan om met dit project naar een concentratiekamp te gaan. Dus werd er via het museum in Overloon contact gezocht met de directie van de gedenkstatte die er wel voor leek te voelen. Aan schoenen op een dergelijke plek hangt een enorme negatieve lading en terecht. Maar schoenen kunnen ook staan voor de voetstappen in vrijheid die je er mee kunst zetten. In mijn installatie had ik de schoenen aan lijnen hangen die tussen palen hingen en op en neer gingen op de wind. De bedoeling was om ze een jaar te laten hangen waardoor de verwering iets over de vergankelijkheid van ons menselijk bestaan kon zeggen. Na een aantal telefoontjes uit Duitsland kreeg ik uiteindelijk bericht dat ze het een mooi thema en een mooi concept vonden maar dat geld een dergelijk project op dat moment niet toeliet mits ik zelf subsidies zou gaan vragen. zij hadden op dat moment niet het geld en de middelen er voor. En dan kom je toch op een taalbarriere terecht, probeer ze in een goed en verstaanbaar Engels en Duits maar eens over te halen dat wordt een moeilijke zaak net als het benaderen van fondsen en het verkrijgen van subsidies in die landen. En toch heb je een idee wat super is en wat mensen enorm aanspreekt Het is uitvoerbaar in veel landen, denk maar eens aan een Zuid Afrika of een land als Burundi. En natuurlijk ook aan landen als Polen die vaak een nogal heftige geschiedenis hebben. Dit is een voorbeeld van een project die ik rondom het de tweede wereldoorlog en andere oorlogen en conflicten bedacht had. Ik heb nog tien van dit soort projecten op de plank liggen wachtend op een uitvoering omdat ze bij mensen een snaar kunnen raken
Op de foto zie je de installatie zonder de 3000 kg aan schoenen die over het park gestrooid waren als een statement voor wat ooit gebeurde maar ook een teken van de welvaartsmaatschappij waarin wij nu in vrijheid leven. Verder werd iedereen die een kaartje kocht on Overloon van een schoen voorzien bij het passeren van de kassa

En daarom is het idee van een stichting zo goed, die als een zakelijke leiding om heen gaan functioneren zodat ik lekker creatief bezig en zonder zorgen kan zijn

Johan

Tags: conceptuele, installaties, kunst, oorlog, verzet



johan van der Dong 07-05-2009 10:16:55
bericht kwam ik tegen over de voetwassing
Het volgende vond ik op internet, waarbij een van de projecten als inspiratie was gekozen

Preek 20 Maart

U zou raar staan te kijken als ik u zou vragen de schoenen en sokken uit te trekken omdat ik u de voeten zou willen wassen! U zou het liefst misschien willen weglopen of in ieder gegeneerd kunnen zijn .Maar daarover gaat het vanavond wel! Al was het ritueel in Israël gebruikelijk vanwege het warme klimaat en de stoffige voeten. Bij ons is dat niet zo. Toch is er ook bij ons aandacht voor de voetwassing. Toen ik googelde op het woord voetwassing, kwam ik twee opmerkelijke voorbeelden tegen.

Het eerste is een project van kunstenaar Johan van der Dong. Hij zegt:
De voetwassing is een ritueel dat in alle wereldreligies terug te vinden is. Het is volgens de kunstenaarsgroep Angry Artist, een ideale traditie om mee aan te geven dat wij moeten streven naar een tolerantere maatschappij. De kunstenaars hebben op 18 september j.l. de handen uit de mouwen gestoken tijdens een grote voetwassing op het Amsterdamse Museumplein, waarbij het winkelend publiek de vermoeide voeten mocht laten wassen.
In een modern jasje is de voetwassing te beschouwen als een symbool en ritueel waarin wij als mensen elkaar weer durven op te zoeken. Een voetwassing voor. hindoestanen, christenen, niet gelovigen en moslims enzovoort die durven te leven met respect voor elkaar, in een open maatschappij zonder angst.
De performance bestond uit een vraag aan het winkelend publiek om de voeten te laten wassen. Het voetwassingsritueel dat hierna volgde, diende aan te geven dat de mens moet durven te geven en te ontvangen.
Het Museumplein is gekozen als locatie, omdat dit een plek is waar mensen uit alle lagen van de bevolking, en uit alle culturen elkaar tegen komen.

En dan heb je ook nog Irmgard Cottaar, die voetwassingen geeft en lezingen over dit fenomeen. Zij ontleent haar inspiratie aan Maria Magdalena die aan Jezus een voetwassing en zalving gaf met nardusolie. Voor haar is het belangrijk hiermee het goddelijk vrouwelijke in ere te herstellen en balans en verbinding te creëren tussen het mannelijke en het vrouwelijke in ieder mens.
Aspecten als dienstbaarheid, overgave, eenvoud, stilte, zuivering, wezenlijk contact staan centraal. Op een filmpje zag je hoe zij in alle aandacht en rust eerst iemand de voeten wast en daarna met olie zalft. Iets waar mensen in deze hectische tijd blijkbaar voor open staan en behoefte aan hebben. Aan aandacht, aan lichamelijke aandacht ook. Aan echt contact met elkaar.
Maar het is best eng om je daaraan over te geven. Iemand die voor jou neerknielt en je de voeten wast. En toch schuilt daar een geheim, een grote kracht in.

Dat is het ook in het verhaal van Johannes. Eng en aanstootgevend. Het is normaal dat slaven je de voeten wassen en niet iemand als Jezus, de Meester van zijn leerlingen. Dit is zeer buitengewoon. Petrus protesteert daarom heftig. ‘’Nooit in de eeuwigheid zul je mijn voeten wassen’’, zegt hij tegen Jezus. En Jezus’ antwoord luidt: ‘’Als ik je voeten niet was, hoor je niet bij mij.’’
Jezus weet dat hij gaat sterven. Hij wil nog één keer duidelijk maken waar het ten diepste om gaat in het leven. Dat je jezelf niet boven de ander verheft. Het is zijn meest ultieme daad van liefde aan zijn vrienden. Waar het uiteindelijk op aankomt is dienstbaarheid aan elkaar. Dat is alles. ‘’Als ik, jullie meester, je de voeten was, moet je ook elkaar de voeten wassen.’’ Voel je je er niet teveel voor om op je knieën te gaan voor de ander en jezelf nederig te maken. Daarin word je juist verhoogd. Dat is je opdracht in het leven, om de minste te zijn naar de ander toe.

En dat is vreselijk confronterend, want wees eerlijk: vaak hebben we meer zin om iemand de oren te wassen. Om te zeggen wat ons allemaal niet bevalt aan iemand en hoe we ons erover opwinden. We storen ons vaak aan elkaar. En daar zal Jezus ook mee te maken hebben gehad. De mensen die hem de voet dwars zetten, die hem probeerden vliegen af te vangen, die hem verhinderden te doen wat hem het meest heilig is: mensen heel maken. Zijn vrienden die hem, als het erop aankomt, ook in de steek laten.

De weg van Jezus is om niet te kiezen voor de boosheid en de wrok, hoeveel aanleiding hij daarvoor ook heeft. Hij wil de weg van de nederigheid gaan. Van de minste zijn. Hij wordt zodadelijk overgeleverd en gedood. Maar in feite kan hij niet vernederd worden. Want hij laat zich zijn waardigheid niet afpakken. Ook niet in deze voetwassing. Hij kiest bewust. Hierin gelooft hij met alles wat in hem is. En eigenlijk is hij ook al gestorven. Gestorven al die keren dat hij zijn angst en eigen gelijk voelde en zich daar toch niet door wilde laten leiden. Gestorven aan zichzelf, aan de haat. Hij is van binnen vrij. En daarom kan hij sterven. Hij heeft niets te verliezen.
Die weg wordt ons aangereikt als weg ten leven. Ondanks 1000 angsten en twijfels. Al moeten we door de schaduwkanten van onszelf heen en kopje onder gaan. Het is de weg ten leven.
Elkaar de voeten wassen. We doen dat hier niet op deze manier, maar wel op de manier van de vrouw van wie Jezus het heeft ontvangen en geleerd. Zalving naar lichaam en geest, als teken van liefde. Zo leven is thuiskomen en vrij zijn… Zelfs de dood heeft niet meer het laatste woord.
 

[1]